Η αλληλεγγύη

Η αλληλεγγύη, είναι βασική ανάγκη των κοινωνιών αλλά και βασικό ανθρώπινο δικαίωμα και φύση. Ανέκαθεν υπήρχε αλληλεγγύη ανάμεσα στα άτομα της ίδιας κοινωνικής ομάδας, είτε αυτή θα είναι ένα χωριό, μια τάξη μαθητών, είτε μια παρέα. Ακόμα, σε όλους τους αγώνες των λαών, στις λαϊκές επαναστάσεις αλλά καις ε κάθε είδους ανθρωπιστική εκδήλωση υπάρχει αλληλεγγύη.

Ωστόσο, και εις βάρος της σημερινής κοινωνίας, η συλλογική αυτή αξία έχει λησμονηθεί. Οι σημερινοί άνθρωποι θυμούνται την αλληλεγγύη μόνο σε ακραίες περιπτώσεις, μεγάλων φυσικών καταστροφών και πολέμων. Τότε και μόνο από προσωπικό συμφέρον θυμούνται οι άνθρωποι την αλληλεγγύη. Το αμερικάνικο πρότυπο, που προβάλλει τον εγωισμό και τον ατομικιστικό τρόπο ζωής, προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο πως οι γύρω τους είναι χρήσιμοι μόνο σαν μάζα, προσπαθούν να περάσουν έναν ωφελιμιστικό τρόπο σκέψης που καμία σχέση δεν έχει με την αλληλεγγύη.

Η ουσία της αλληλεγγύης είναι να αποδέχεται ο καθένας τον διπλανό του ως ισότιμο και αυτόνομο άτομο χωρίς να υπάρχει αποξένωση αλλά αμοιβαιότητα στις σχέσεις. Οι σημερινές οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες επιβάλλουν τον πληθωρισμό του εγώ και υποβαθμίζουν τις συναισθηματικές σχέσεις και μέσα από τη λογική της μεγαλούπολης παραμένει η ψυχρή αδιαφορία και η αποξένωση του ατόμου. Γι’ αυτό το λόγο, η αλληλεγγύη είναι τρόπος έκφρασης της προοδευτικής σκέψης, πέρα από τον συντηρητισμό και τη στείρα προκατάληψη.

Είναι έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου να νοιάζεται για τους άλλους, κι αυτό, γιατί γνωρίζοντας τους άλλους γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Γιατί οι άλλοι είναι ίδιοι μ’ εμάς και ταυτόχρονα διαφορετικοί. Από κάθε άνθρωπο που γνωρίζει και καταλαβαίνει κανείς μπορεί να μάθει κάτι καινούργιο από γνώσεις μέχρι πραγματικά μαθήματα ζωής.

Ο ανταγωνισμός που υπάρχεις στις μέρες μας, μας οδηγεί να πιστέψουμε πως μπορούμε να αγνοήσουμε τους γύρω μας, να αδιαφορούμε, αλλά, κανένας άνθρωπος δε μπορεί να επιβιώσει μόνος του. Οι συνθήκες ζωής στις μέρες μας μπορεί ν’ αλλάξουν απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, και λόγω της παγκοσμιοποίησης, φτάνουμε σε μια συλλογικότητα ανεπιθύμητη, γίνεται οχλοποίηση, αλλοτρίωση.

Από την άλλη πλευρά, η αποδοχή της αλληλεγγύης προκαλεί αναθέρμανση των κοινωνικών αρετών και αξιών και ενίσχυση των κοινωνικών δεσμών. Η αλληλεγγύη δε σημαίνει οίκτο, λύπηση, ελεημοσύνη, είναι επιλογή ενός συνειδητοποιημένου και λογικού ατόμου. Είναι λύση στα φλέγοντα ζητήματα του σημερινού κόσμου, στα περιβαλλοντικά προβλήματα, στη φτώχεια, στο ρατσισμό, στις διακρίσεις, στους πολέμους.

Η αλληλεγγύη, είναι το αντίθετο του εγωισμού, είναι αλτρουισμός, δεμένος με το ομαδικό πνεύμα. Δηλώνει θάρρος και εξυπνάδα, σημαίνει υπευθυνότητα και διορατικότητα. Η αναγνώριση του άλλου, των δικαιωμάτων του, η στήριξη στις δυσκολίες, αυτό είναι αλληλεγγύη. Είναι η απαλλαγή από τις διακρίσεις, και τις προκαταλήψεις, γι’ αυτό είναι και τόσο δύσκολο για τους σημερινούς ανθρώπους. Οι σημερινοί άνθρωποι έχουν μάθει να ζουν έτσι, όχι όλοι για έναν και ένας για όλους, αλλά κανένας για κανέναν και ο καθένας για τον εαυτό του.