Εμπιστοσύνη

«Αχιλλέα μ’ εμπιστεύεσαι;»
«Ναι»
«Τι είναι εμπιστοσύνη;»
«Εμπιστοσύνη είναι, να σου δίνω τα πάντα ακόμα κι αν δε μου ζητάς τίποτα»


Ανέκαθεν, η βάση κάθε είδους σχέσης ήταν η εμπιστοσύνη. Από σχέσεις οικονομικές, εμπορικές, και σε μεγαλύτερο βαθμό σε διαπροσωπικό επίπεδο. Η εμπιστοσύνη, η ειλικρίνεια και μια σειρά από διάφορες αξίες χαρακτηρίζουν τις σχέσεις ανάμεσα στα μέλη ενός κοινωνικού συνόλου.

Η εμπιστοσύνη είναι, ίσως, η βασική και πρωταρχική αξία κάθε είδους σχέσης, αφού αυτή είναι που θέτει τα θεμέλια και αν αυτή χαθεί έτσι και η σχέση καταρρέει. Η εμπιστοσύνη δεν περιορίζεται στις προσωπικές σχέσεις, σε κρατικό επίπεδο, για παράδειγμα, οι πολίτες εμπιστεύονται κάποιους ανθρώπους για να κυβερνούν, εμπιστεύονται άλλους για να διδάξουν τα παιδιά τους, άλλους για να τους προσφέρουν κάποια υπηρεσία και άλλους για να τους βοηθήσουν σε περίπτωση ανάγκης.


«Αχιλλέα, αγκάλιασε με, φοβάμαι…»
«Τι φοβάσαι, καρδούλα μου;»
«Τους ανθρώπους…»


Ζούμε στην εποχή της απώλειας, όσον αφορά τα συναισθήματα, τις αξίες και τα ιδανικά, όλα θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους. Κυριαρχεί ο ανταγωνισμός, επακόλουθο του ατομικισμού και της ιδιοτέλειας. Η εμπιστοσύνη μένει μια λέξη στα λεξικά: «εμπιστοσύνη, (η), (ουσιαστικό) → ετυμολογικά: (έμπιστος= εν + πιστός)= η πίστη στην ικανότητα ή την εντιμότητα κάποιου», κενές λέξεις, η πραγματική έννοια της εμπιστοσύνης είναι γραμμένη στις καρδιές λίγων ανθρώπων. Οι σύγχρονες μέρες είναι μέρες αποξένωσης «νοιώθω μεγάλη μοναξιά μέσα στο πλήθος» λέει ο τραγουδιστής, και έχει δίκιο, δεν υπάρχει η επικοινωνία ανάμεσα τους ανθρώπους, όπως υπήρχε κάποτε. Υπάρχουν κάποιοι που εμπιστεύονται εύκολα, ανοίγονται, δίνουν χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα, υπάρχουν άλλοι που είναι κλειστοί σαν στρείδια, που φοράνε μάσκες και δε δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Σε πολλούς τυχαίνει να προδωθούν και μετά να κλειστούν στον εαυτό τους, να χάσουν την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους.

Στον τομέα «σχέσεις εμπιστοσύνης» οι περισσότεροι πολιτικοί είναι παραδείγματα προς αποφυγήν, αφού τις υποσχέσεις που δίνουν, δεν έχουν σκοπό ή απλά δεν μπορούν να τις κρατήσουν. Γι’ αυτό το λόγο στις μέρες μας παρατηρείται μια γενική δυσαρέσκεια στον κόσμο και ειδικά στους νέους που φτάνει να γίνεται αδιαφορία, και η ρίζα όλου τους κακού είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης.


«Τι έχεις;»
«Τίποτα…»
«Έλα τώρα, δε με γελάς εμένα…Τι έχει το κορίτσι μου;»


Τι είναι όμως πραγματικά εμπιστοσύνη; Είναι να λες σε κάποιον τα «μυστικά» σου; Είναι να ξέρεις ότι μπορείς να βασιστείς πάνω του σε κάποια δύσκολη στιγμή; Είναι να ξέρεις πως ποτέ δε θα κάνει κάτι που να σε βλάψει; Είναι να ξέρεις ότι θα κάνει οτιδήποτε αν χρειαστεί; Ή μήπως είναι όλα αυτά μαζί; Υπάρχουν άραγε ακόμα άνθρωποι τους οποίους μπορείς να εμπιστευτείς σ’ αυτό το βαθμό; Που να είναι διατεθειμένοι να αποδείξουν με πράξεις ότι σέβονται αυτό που είσαι; Αυτή είναι, λοιπόν, η πίστη στον άνθρωπο, που πάνω απ’ όλα είναι άνθρωπος και θέλει το κοινό καλό, γιατί, όταν προσπαθείς πάντα να βρεις το καλό στους άλλους, δεν μπορεί παρά να σου βγει σε καλό, όσο «κλειστός» και «φοβισμένος» κι αν είναι κάποιος θα ανοιχτεί αν βρει πρόσφορο έδαφος.

Η εμπιστοσύνη είναι το νήμα που συνδέει τις ανθρώπινες κοινωνίες, είναι παιδί της εκ΄τιμησης και της αμοιβαιότητας και μητέρα της αγάπης. Αναβλύζει μέσα από τις καθάριες ανθρώπινες καρδιές και γίνεται όπλο και ασπίδα ενάντια στο ρατσισμό, την προκατάληψη και τον εθνικισμό. Πάει χέρι με χέρι με την ειλικρίνεια και μαζί χτίζουν έναν κόσμο που κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα γκρεμίσει.


«Αχιλλέα, πες μου κάτι…οτιδήποτε…»
«Σ’ αγαπάω»
«Γιατί μ’ αγαπάς;»
«Μ’ εμπιστεύεσαι;»
«Ναι»
«Γι’ αυτό!»