Ζούμε στην εποχή της κεφαλαιοκρατίας.

Η διάχυση των καταναλωτικών προτύπων θα γινόταν και χωρίς την επιτάχυνση της παγκοσμιοποίησης. Ο λόγος είναι πολύ απλός, ζούμε στην εποχή της κεφαλαιοκρατίας. Ο όρος παγκοσμιοποίηση έχει να κάνει όχι τόσο με τον τρόπο ζωής όσο με τα μέσα. Έτσι, πράγματι, ο καταναλωτισμός θα εξαπλωνόταν χωρίς της συμβολή της παγκοσμιοποίησης που ουσιαστικά λειτούργησε σαν καταλύτης επιταχύνοντας τον καταναλωτισμό, όπως επίσης και τις επιπτώσεις του. Ωστόσο από ένα σημείο και μετά, ο καταναλωτισμός προήγαγε την παγκοσμιοποίηση δημιουργώντας έτσι ένα φαύλο κύκλο.
Ζούμε στην εποχή του αυτοματισμού. Οι ρυθμοί της κοινωνίας και της ζωής των ανθρώπων κινούνται σύμφωνα με την ανάπτυξη της πληροφορικής, αφού η χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών έχει διευρυνθεί σε πολλούς τομείς προσφέροντας πραγματικά πολύτιμες υπηρεσίες. Ωστόσο, οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν απ’ τη χρήση τους δεν πρέπει να αποσιωπούνται.
Τέτοιοι κίνδυνοι είναι, η παραποίηση και χειραγώγηση της πληροφόρησης με αποτέλεσμα την κατάλυση της δημοκρατίας και της ελευθερίας των ανθρώπων. Επίσης, η μαζοποίηση και χειραγώγηση ιδιαίτερα των αναπτυσσόμενων λαών από τις «ανεπτυγμένες» χώρες με την προώθηση και επιβολή μιας άκρως ισοπεδωτικής πολιτισμικής ομοιομορφίας που καθιστά κυρίαρχους τους νόμους της αγοράς.
Επιπλέον, εντείνεται η παθητικότητα του ανθρώπου, ο οποίος εθίζεται στην ευκολία με αποτέλεσμα τη μείωση της ενεργητικότητας του και την αποχή του από τις πνευματικές δραστηριότητες. Δημιουργείται χαλάρωση των διαπροσωπικών σχέσεων, μεγαλώνει το πρόβλημα της εσωστρέφειας και της απομόνωσης των σύγχρονων ανθρώπων εξαιτίας της υπερβολικής ενασχόλησής τους με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, με τραγικότερες συνέπειες για τα παιδιά.
Στην καθημερινή ζωή κυριαρχεί το άγχος λόγω των γρήγορων ρυθμών εξέλιξης των ηλεκτρονικών υπολογιστών και την προσπάθεια των ανθρώπων να ακολουθήσουν. Σε συνάρτηση μ’ αυτό, υπάρχει τεχνοκρατικός προσανατολισμός της κοινωνίας με τις επακόλουθες συνέπειες, απώλεια του αυθορμητισμού, της ζωντάνιας, την κατάρρευση του συναισθηματισμού, της ανθρωπιάς και των αξιών.
Επιπρόσθετα, γίνεται προώθηση επικίνδυνων κυκλωμάτων πολιτικής προπαγάνδας, και φαινομένων κοινωνικής νοσηρότητας, όπως παιδεραστία, πορνεία, ναρκωτικά και αυτό λόγω της αδυναμίας ελέγχου των πληροφοριών που διακινούνται. Ακόμη, γίνεται αλλοίωση των συνθηκών εργασίας, με τη δουλειά από το σπίτι, υπάρχει περιορισμός του ανθρώπινου παράγοντα με τους αυτοματισμούς στα εργοστάσια και περιστολή των εργασιακών δικαιωμάτων.
Τέλος, το χειρότερο απ’ όλα, γίνεται παραγκωνισμός της παράδοσης και κυρίως εκφυλισμός της γλώσσας εξαιτίας της κυριαρχίας της εικόνας και της καθιέρωσης του συνθηματικού λόγου, της συρρίκνωσης των εκφραστικών δυνατοτήτων εξαιτίας της επικράτησης των γλωσσών προγραμματισμού αλλά και της καθιέρωσης εκφράσεων του αγγλικού λεξιλογίου. Είναι φανερό, λοιπόν, πως η νέα τεχνολογία τείνει να οδηγήσει σε μια άλλη μορφή υποβάθμισης του ανθρώπινου πολιτισμού, αν οι ίδιοι οι άνθρωποι της επιτρέψουν να κινηθεί ανεξέλεγκτα και δε φροντίσουν να διαμορφώσουν τις ασφαλιστικές δικλείδες περιφρούρησης της ελευθερίας τους.
Για να επιτευχθεί αυτό υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις. Απαιτείται αυστηρός έλεγχος της ποιότητας των ηλεκτρονικών προγραμμάτων και ορθολογιστική στάση, τόσο στον τρόπο χρησιμοποίησης των ηλεκτρονικών υπολογιστών όσο και στο χρόνο που τους αφιερώνεται. Επιβάλλεται σωστή καθοδήγηση από τους φορείς αγωγής, ώστε να γίνεται υπεύθυνη και συνετή χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών, επίσης να υπάρχει ανάπτυξη ποικίλλων ενδιαφερόντων και μορφών ψυχαγωγίας ώστε να μη διαταράσσονται οι απαραίτητες ισορροπίες στη ζωή του ανθρώπου. Ειδικότερα, η γόνιμη επαφή με την παράδοση, το συνάνθρωπο και τον κόσμο των βιβλίων είναι απαραίτητη, ώστε να αποφευχθούν η υποταγή των σύγχρονων ανθρώπων στα δημιουργήματά τους και ο εκφυλισμός της γλώσσας.
Τέλος, είναι αναγκαίο και επιτακτικό να υπάρχει ανθρωποκεντρική παιδεία για τη συγκρότηση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων ικανών να αντιλαμβάνονται τις σύγχρονες απειλές και να ευαισθητοποιούνται σχετικά με την προστασία αξιών μεταξύ των οποίων και η γλώσσα. Αυτό θα επιτευχθεί με συντονισμένες προσπάθειες της εκπαίδευσης, της οικογένειας, των ΜΜΕ, της πολιτείας και της πνευματικής ηγεσίας για τη σωστή και συστηματική καλλιέργεια της ελληνικής γλώσσας, την ανάδειξη των μοναδικών στοιχείων και δυνατοτήτων της και την προστασίας της από κάθε μορφή απειλής, έκδηλης και μη που βάλλει τόσο την ίδια όσο και τον πολιτισμό της.
Έτσι, οι σύγχρονοι Έλληνες επιβάλλεται να προσπαθήσουν για την καλύτερη δυνατή χρήση των ηλεκτρονικών μέσων, αλλά και να προασπίσουν τη γλώσσα τους, η οποία, μάλιστα, αναγνωρίζεται ως γλώσσα της πληροφορικής.