Η θανατική ποινή

Ανά τους αιώνες, χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια άνθρωποι καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν, ως αιχμάλωτοι πολέμου, πολιτικοί κρατούμενοι ή κοινοί εγκληματίες. Δεν νοείται, όμως, στις μέρες μας να συμβαίνει το ίδιο στις αυτοαποκαλούμενες «ανεπτυγμένες» χώρες. Στο διάβα της ιστορίας αυτοί που εκτελέστηκαν ή καλύτερα δολοφονήθηκαν, (ηγέτες κρατών και κινημάτων, εξιλαστήρια θύματα), απαρτίζουν έναν μακρύ κατάλογο αδικίας που δεν έχει αρχή και τέλος θα αναφέρω τον Τσαουσέσκου, τον Τσε, τον Μπελογιάννη, τον Πλουμπίδη, τον Σαντάμ, τον Μιλόσεβιτς, τον Μπόμπι Σανς, τον Ιησού...

Όποια κι αν είναι η ιδεολογία τους και πόσο εμείς συμφωνούμε με τις προσδοκίες τους δεν είναι σωστή αντιμετώπιση να εφαρμόζουμε το νόμο του ισχυρού της στιγμής εκείνης.
Σίγουρα, η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου, για να επιτυγχάνεται αρμονική συμβίωση στην κοινωνία, χωρίς αυτό να υποβιβάζει την ελευθερία. Στην περίπτωση όμως εγκλημάτων, όταν κάποιος δηλαδή ξεπερνά τα όρια της ελευθερίας του και θίγει τον διπλανό του είτε σωματικά είτε ψυχικά, θα πρέπει να υποστεί κάποια ποινή, μια «τιμωρία». Οι ποινές ποικίλλουν, ανάλογα με το βάρος και τη σοβαρότητα του παραπτώματος. Υπάρχουν, απλές κυρώσεις, χρηματικές ποινές, ποινές φυλάκισης, από μερικούς μήνες μέχρι ισόβια, και σε κάποιες χώρες, η θανατική ποινή.
Η θανατική ποινή, αν και δεν εφαρμόζεται παντού, στις χώρες τις οποίες γίνονται εκτελέσεις ανθρώπων έχει παρατηρηθεί πως δεν έχει πρακτικά αποτελέσματα. Δεν έχει ουσιαστικά αποτελέσματα, γιατί, όσο απάνθρωπο κι αν φαίνεται, για να γίνει παραδειγματισμός αυτών που «αξίζουν» μια τέτοια ποινή, όπως οι έμποροι ναρκωτικών θα έπρεπε να γίνονται μαζικές εκτελέσεις. Αντ’ αυτού, τιμωρούνται οι «φαντάροι» στη θέση των «στρατηγών».
Η θανατική ποινή, είναι αναποτελεσματική και απάνθρωπη. Ακόμα και ο χειρότερος εγκληματίας αξίζει να ζήσει και να φυλακιστεί και να μετανιώσει για ότι έκανε. Είναι ηλίου φαεινότερο πως η ζωή είναι το πρώτο και κυριότερο δικαίωμα του ανθρώπου. Και ποιος θα κρίνει πως κάποιος αξίζει να πεθάνει για κάτι που έκανε; Ποιος είναι ο αναμάρτητος που θα ρίξει την πρώτη πέτρα;
Η θανατική ποινή είναι μη αντιστρέψιμη. Φυσικά ακόμα και κάποιος που έχασε χρόνια απ’ τη ζωή του στη φυλακή μέχρι να αθωωθεί δεν μπορεί ποτέ να αποζημιωθεί πλήρως αλλά ακόμα και έτσι μπορεί να ξαναφτιάξει ως ένα βαθμό τη ζωή του, κάτι που προφανώς δεν μπορεί να κάνει ένας θανατοποινίτης. Είναι γεγονός πως σε εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες περιπτώσεις εκτελέσεων στις ΗΠΑ αποδείχθηκε πως ο κατηγορούμενος ήταν αθώος, ωστόσο, κατόπιν "εορτής". Τι ηθική αποζημίωση μπορούν να λάβουν αυτοί οι άνθρωποι που θανατώθηκαν με το στίγμα του δολοφόνου, του βιαστή, του ληστή;
Σαν γενικό συμπέρασμα, η θανατική ποινή, επιβάλλεται να καταργηθεί, «για λόγους λογικής και πεσιμισμού» κατά τον φιλόσοφο Καμί, τόσο γιατί είναι απάνθρωπη και θέλουμε να λεγόμαστε «πολιτισμένοι άνθρωποι» όσο και για τη βραχυπρόθεσμη αποτελεσματικότητά της.