Η βιομηχανία του κέρδους

Η αποξένωση του ανθρώπου από τη φύση είναι μια ίσως ξεχασμένη αιτία της ρήξης της εμπιστοσύνης στις αξίες. Γιατί πως θα βιώσει ο άνθρωπος τη φιλία αν δεν δει με τα ματιά του τις σχέσεις συνεργασίας των πλασμάτων του δάσους, πως θα εκτιμήσει την πραγματική ψυχαγωγία αν δεν ακούσει τη θάλασσα τα μεσάνυχτα; Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει δει τον έναστρο ουρανό μακριά απ’ τη βαβούρα και τα τυφλωτικά φώτα της πόλης και να μην ερωτευτεί τη ζωή. Και πώς να μη νοιώσει αγαλλίαση και απόλυτη ελευθερία κοιτώντας ένα ανθισμένο λιβάδι ή ακόμα και την απέραντη έκταση της θάλασσας. Δυστυχώς όμως, οι άνθρωποι στις μέρες μας έχουν ελάχιστες ευκαιρίες να ζήσουν αυτές τις στιγμές αρμονίας που χαρίζει η επαφή με τη φύση. Γιατί όταν ο άνθρωπος αποκόπτεται από τη φύση που είναι κομμάτι του υλικό και συναισθηματικό, παύει να πιστεύει και στις διαχρονικές αξίες που διέπουν τη ζωή.
Στη σημερινή καπιταλιστική κοινωνία που όλα ελέγχονται από το χρήμα, που οι αξίες και τα ιδανικά χάνονται, που η ζωή γίνεται όλο και πιο μονότονη, δεν υπάρχει ενδιαφέρον και για το περιβάλλον. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες εκμεταλλεύονται όλο το φυσικό πλούτο για να περισσέψουν τα κεφάλαιά τους στις τράπεζες.
Η βιομηχανία του κέρδους δε γνωρίζει κανένα φραγμό. Δεν ενδιαφέρονται αν κάποιο σπάνιο είδος ζώου ή φυτού εκλείψει αν αυτό σημαίνει περισσότερο κέρδος γι’ αυτούς. Ακόμα και οι νέοι έχουν ευθύνη σ’ αυτό, θα προτιμήσουν να κλειστούν στο δωμάτιο τους και να ασχοληθούν με τον υπολογιστή ή να δουν το τελευταίο επεισόδιο κάποιου ριάλιτι, παρά να βγουν μια βόλτα στην εξοχή.
Ακόμα και η διασκέδαση μεταμορφώθηκε από την ιμπεριαλιστική κοινωνία στην οποία ζούμε σε μέσω χειραγώγησης ανθρώπων, μέσο κατάπνιξης της επαναστατικότητας των νέων, μέσο διαστρέβλωσης των ιδεών τους, μέσω καταστροφής του περιβάλλοντος.

«Παππού, θα μου πείς άλλο ένα παραμύθι;»
«Βεβαίως, κάθισε... Γκχ! Γκχ! Ήταν, λοιπόν, μια φορά κι έναν καιρό, ένα παιδί, που δεν είδε δει ποτέ του τηλεόραση, που δεν είχε παίξει ποτέ του στον υπολογιστή και η μόνη μουσική που άκουγε ήταν το κελάηδισμα των πουλιών, το κελάρυσμα του ρυακιού και το θρόισμα των φύλλων…»